โอรัมภาคิยสังโยชน์

  พระสุตตันตปิฎก  มัชฌิมนิกาย  มัชฌิมปัณณาสก์  [๒.  ภิกขุวรรค]
                 ๔.  มหามาลุงกยสูตร
               ๔. มหามาลุงกยสูตร
            ว่าด้วยพระมาลุงกยบุตร สูตรใหญ่
            โอรัมภาคิยสังโยชน์ ๕ ประการ
            [๑๒๙]    ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้
            สมัยหนึ่ง    พระผู้มีพระภาคประทับอยู่    ณ    พระเชตวัน    อารามของอนาถบิณฑิก-
เศรษฐี    เขตกรุงสาวัตถี    ณ    ที่นั้นแล    พระผู้มีพระภาคได้รับสั่งเรียกภิกษุทั้งหลาย
มาตรัสว่า    “ภิกษุทั้งหลาย”    ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระดำรัสแล้ว    พระผู้มี
พระภาคจึงได้ตรัสว่า    “ภิกษุทั้งหลาย    เธอทั้งหลายยังจำโอรัมภาคิยสังโยชน์๑
(สังโยชน์เบื้องต่ำ)    ๕    ประการที่เราแสดงแล้ว    ได้หรือไม่”
            เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสอย่างนี้แล้ว    ท่านพระมาลุงกยบุตรได้กราบทูลพระผู้มี
พระภาคว่า    “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ    ข้าพระองค์ยังจำโอรัมภาคิยสังโยชน์    ๕    ประการ
ที่พระองค์ทรงแสดงไว้แล้วได้”
            “เธอจำโอรัมภาคิยสังโยชน์    ๕    ประการ    ที่เราแสดงไว้แล้ว    อย่างไร”
            “ข้าพระองค์จำโอรัมภาคิยสังโยชน์    คือสักกายทิฏฐิ(ความเห็นว่าเป็นตัว
ของตน)    ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงไว้แล้วได้
            ข้าพระองค์จำโอรัมภาคิยสังโยชน์    คือวิจิกิจฉา(ความลังเลสงสัย)    ที่พระผู้มี
พระภาคทรงแสดงไว้แล้วได้
            ข้าพระองค์จำโอรัมภาคิยสังโยชน์    คือสีลัพพตปรามาส(ความถือมั่นศีลพรต)
ที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงไว้แล้วได้
            ข้าพระองค์จำโอรัมภาคิยสังโยชน์    คือกามฉันทะ(ความพอใจในกาม)    ที่พระผู้มี
พระภาคทรงแสดงไว้แล้วได้

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๓ ข้อ ๑๙ (อัฏฐกนาครสูตร) หน้า ๒๐ ในเล่มนี้